30-10-2011 Grens Duitsland/Belgie

Na weer voor onderzoek te hebben gedaan had ik nu een plek in gedachte
waar ik al eens 2 km verderop had gezocht.

                              Sebas en Chris in de verte.

Eerst moesten we een flink stuk lopen voor bij het punt waren wat ik uitgezocht had.
Toen we eindelijk op de plek waren vonden we veel granaatsplinters en brokken.Sommige
waren wel to 35 cm.

 
                                Stuk ontplofte granaat.

 De rest hier geen huls geen kogel alleen deze brokken ijzer. Rond de heuvel ook
 diverse schuttersputjes.

Hier ook geen spannende vondsten.Daarom trokken we een stuk verder. Na een tijd
lopen vond ik aan de zijkant van een hard pad diverse garand kogels. Sebas vond er
ook overal lege hulsjes.

Volle kogels gaan de grond in en lege hulsjes gaan altijd mee.
Chris die aan de andere kant van het pad dieper in het bos zat riep ons. Hij had
een mortiertje gevonden.

Deze mortier hebben we begraven en deze plaats hebben we thuis doorgebeld aan
de plaatselijke gemeente.

Een stuk verder vond ik diverse lege garand clips. Ik heb er alleen geen fotos van.
We besloten nu een andere heuvel te nemen. Hier lagen heel veel putjes! Je zag
dat er wel gegraven was, maar zo te zien jaren geleden.

In diverse putjes lagen hulsjes , granaatsplinters etc.
Iets verderop vond ik wel iets interessants:

Gebroken tweepoot van een amerikaans machinegeweer:
óf van de BAR (als het loopgat klein is) óf van de infanterieuitvoering van de .30BMG .
Ook lagen hier heel veel sardine blikjes uit Noorwegen. De Duitsers hadden die in wo2
meestal bij zich. Ik kwam bij een dumpput die er vol van lag. Een paar dingen gingen mee.

Een stuk verder bij een boom ook overal sardine blikjes verspreid om een boom.

Ook lag er in een put eentje met de deksel er nog op:

 Sebas die wat verder zat te zoeken vond een hand vol kleine Duitse knoopjes.
 En Chris hielp mij verder de put te doorzoeken op eventueel meer leuke dingen.
 Maar verder lag er niks bruikbaar in. Behalve veel schroot.

                

     Via een andere weg liepen we langzaam richting de auto. Nu een mega
     signaal langs een pad. Ik graven. Bergen met stenen. Toen kwam Sebas
     erbij om verder te helpen en nog niks. Totdat hij hiel diep in de grond wat
     zag. Het leek op een flinke granaat. Ik wilde hem er niet uithalen. Je weet
     nooit wat het is en of het kwaad kan.

Na een hele tijd haalden ze hem boven. Hij bleek leeg te zijn ! 

 

 Omdat ie toch leeg was van binnen wilde Chris er mee op de foto,om daarna emotioneel
 hem terug te begraven ! Zoiets mag je in Nederland niet hebben. Dus terug de grond in.

 Omdat het hier een mega bos is willen we hier nog wel eens terug gaan. Maar dat zal
 wel voor volgend jaar zijn.